Het jaar is oud dat is niet erg ’t Is voorbij ’t was een hele berg
Ik ga er niet over uitweiden overzichten en lijstjes genoeg overal U hebt waarschijnlijk zelf een (Smoelenboek) pagina, om uw verhaal op te verspreiden en te zijn wie Uzelf bent
en wie weet lees ik u daar, is er ergens een draai en kom ik u daar tegen, kruisen en scheiden weer onze getormenteerde oftewel blije wegen
Enfin, kort en bondig, even Kazantzakis achterna,
“Ik hoop niets, ik vrees niets, ik ben vrij!”
Dat het u allen kracht mag geven, in dat komende jaar en wat ik zelf mooi vond en (her)ontdekte;
de enige die altijd bij u is, bent uzelf. Vergeet dat nooit ! Daarom dat ik in mijn Woordenrijk een reminder voor mezelf zette. Doorgronden en de kracht daarvoor. Voilà!
Clichés zijn overroepen, maar voor wie er warm van wordt, … ach wat, wees krachtig in uw eigen verhaal! Als ik u iets wens, is het dat! Oh, en een leeg boek, om het in op te schrijven … lap daar is toch een cliché 😉
Anne-Mie (ps. soms voel ik me zoals de reclame van de frietjes van McCain – lang geleden – “Het zijn zij die er het minst van spreken, er het meest van eten!” ps.2 als ik uw naam fout schrijf, wijs me er dan op aub. Want ik ga dat ook bij u doen met mijn naam).
Dit is een van de mooiste gedichten (zie later in dit bericht) dat ook wel eens in meditaties gebruikt wordt. Ik kwam het al jaren geleden tegen en onlangs (nog dit jaar 2023) nog een keer en zocht ik wat meer hierover op.
Oriah Mountain Dreamer is geen Indiaanse schrijver, zoals de naam doet vermoeden, maar een Canadese schrijfster en afkomstig uit Ontario. Ze is een echte liefhebster van woorden, symbolen en verhalen die onze ziel en geest opheffen. Woorden en beelden die ons hart open maken, en manieren aanreiken om patronen te herkennen en zingeving aan ons leven te geven.
Over zichzelf zegt ze: “Ik ben een Canadese vrouw, en geen ‘Indian Elder / Indiaans stamhoofd’ zoals soms geschreven wordt. Ik ben niet oud of wijs genoeg om te claimen ‘ouderling’ of ‘stamhoofd’ van welke groep mensen dan ook te zijn.”
Waarover gaat het? Het gedicht is een uitnodiging aan ieder van ons om je ware zelf te voorschijn te laten komen, om te herinneren wie je werkelijk bent of kunt zijn. Het is een uitnodiging om jezelf te laten zien, zonder alle toneelstukjes, façades en verhalen om je onzekerheden, verdriet en pijn te verbergen. …
Het interesseert me niet wat voor werk je doet.
Ik wil weten waar je naar snakt en of je durft te dromen
om de diepste verlangens van je hart te ontmoeten.
Het interesseert me niet hoe oud je bent.
Ik wil weten of je het risico wilt nemen
om er als een dwaas uit te zien
voor Liefde, voor je droom,
voor het avontuur om het Leven te leven.
Het interesseert me niet welke planeten er
tegenover je maan staan.
Ik wil weten of je de kern van je eigen verdriet hebt aangeraakt.
Of je bent geopend door de teleurstellingen van het leven,
of dat je verwelkt en afgesloten bent geworden
uit angst voor nog meer pijn.
Ik wil weten of je in stilte kunt Zijn met Pijn,
van mij of van jou zelf,
zonder hem te veranderen om de pijn te verbergen,
of te verzachten, of op te lossen (fixen).
Ik wil weten
of je kunt Zijn (zitten) met Vreugde
van mij of van jou zelf,
of je kan dansen met wildheid
en je kan laten vullen met extase ,
van je vingertoppen tot aan je tenen,
zonder ons te waarschuwen,
om voorzichtig te zijn,
om realistisch te zijn,
om te denken aan de beperkingen
van het mens-zijn.
Het interesseert me niet of het verhaal wat je me vertelt
waar is.
Ik wil weten of je een ander teleur kunt stellen
om trouw aan jezelf te zijn.
Of je de beschuldiging van verraad kunt verdragen,
en niet je eigen ziel verraadt, of je ontrouw kunt zijn,
en daarom betrouwbaar.
Ik wil weten of je Schoonheid kunt herkennen,
ook als die er niet mooi uit ziet iedere dag.
En of je je eigen leven kunt “voeden”
vanuit diens aanwezigheid.
Ik wil weten of je kunt leven met mislukkingen,
de jouwe en de mijne,
en dan nog steeds aan de rand van het meer kunt staan
en “Ja” schreeuwen naar de zilveren gloed van de volle maan.
Het interesseert me niet om te weten waar je woont,
of hoeveel geld je hebt.
Ik wil weten of je overeind kunt komen na een nacht van rouw en wanhoop,
vermoeid en tot op het bot gekrenkt, en doen wat er gedaan moet worden
om de kinderen te voeden.
Het interesseert me niet wie je kent,
of hoe je hier terecht bent gekomen.
Ik wil weten of je zult staan met mij
in het midden van het vuur en niet terug schrikt.
Het interesseert me niet waar of wat of bij wie
je hebt gestudeerd.
Ik wil weten wat je overeind houdt van binnen uit,
als al het andere wegvalt.
Ik wil weten of je alleen kunt zijn met jezelf,
en of je werkelijk houdt van je eigen gezelschap
in de lege momenten.
Er bestaan nogal wat bewerkingen van en als u een beetje zoekt, vindt u wel een versie die u aanspreekt.
Schrijfgelegenheden komen en gaan. Wedstrijden, uitdagingen, oefeningen, … al poot ik hier niet alles meer neer. Ik beschouw het eerder als werkmateriaal. In geval van …
Deze uitnodiging komt uit ‘Het geluk van de schrijver’, Eenvoudige poëzietechnieken 12.
HIER vond ik de uitdaging : schrijf over november *
Gezapige en andere (zelf)observaties
Terug een uur dichterbij
bij het natuurlijke donker
De wereld draait voorbij
voorbij Halloween Kerkhof
even stil op den elfste van de elfste
Sinterklaas komt ook dra; rep u allen!
Waar zijn die lange zomeravonden?
Geen plant, boom noch dier
en als het kon en mocht geen kind
trekken zich iets aan van de mechanische
klok omgevormd tot hedendaags digitaal
donker wordt het toch
alleen de warmte blijft langer
het groen raakt oververmoeid
alleen de haast blijft duren
en geen plant, boom noch dier
zelfs kind en mens vinden nog rust
Zou december nog gekker zijn?
AMK
somber ben ik niet al lijkt het misschien zo; ik houd van elk seizoen dat de mens (nog) niet verknoeid heeft.
Zou ik het nog kunnen? Over alles schrijven? Is het een gedicht? Is het een observatie? Wat ging vooraf? Wat volgde? Maakt het uit?
“Kijk mama!”
“Klaar? Start!”
De peuter begint te lopen
aan de leiding van een schaterlach
die zich verspreidt doorheen de menigte
achter hun kroost hollende volwassenen die
zelf hun vooruitkijkende gedachten vasthouden
snel smartphonefoto’s nemen
kind op glijbaan, kind bij pinguïn
en “pas op voor die plassen!”
De peuter stopt en
staat voor de grote plas
achtergebleven regen bekijkt
geconcentreerd de kleinere plas
Blote voeten in minisandalen
springen heel beslist in de grote
een schaterlach een fontein regendruppels
in opperste verrukking springt ze in de kleine
Opnieuw regent het net één hoog
De schaterlach wint van vooruitkijkende gedachten
Het is NU!
AMK
Schrijfgelegenheden komen en gaan. Ik was er vorig jaar al mee begonnen en bij tijd wijle zal ik er dit jaar mee verder gaan. Wedstrijden, uitdagingen, oefeningen, … al poot ik hier niet alles meer neer. Ik beschouw het eerder als werkmateriaal. In geval van …
Deze uitnodiging komt uit ‘Het geluk van de schrijver’, Eenvoudige poëzietechnieken 11.
HIER vond ik de uitdaging : een personificatie centraal zetten.
Ik word bezet
Ik barst! Mijn evenwicht zoekend brokkel ik af
Ik loop over! Gevangen eruptie buiten oevers stromend
Ik brand! Aangestoken door schoorstenen van geld en macht
Zelfs tussen Mars en Venus wordt het krap
Mens toch! Wat moet ik met je?
AMK
Waarschuwing: dit kan geïnterpreteerd worden als nonsens.
Ik stond aan de afwas vanmorgen, echt aan afwassen. Intussen declameerde ik mijn monoloog van het moment toen ik tegelijkertijd de voorbij lopende en fietsende mensen kon horen en dacht – het raam stond wagenwijd open vanwege de nog frisse ochtend na en vlak voor de hete dagen – dat als nu iemand onder dat open raam bleef staan en die persoon zomaar mijn monoloog afluisterde en wie-weet-welk-verhaal er dan van zou maken en verder vertellen – áls die al zou blijven stilstaan onder dat raam – wie weet dan welke schrijver ermee inspireerde en toen dacht ik nog – zonder het monologisch te verbaliseren – zoals bij het lezen van een zin, een zinsnede, een gedicht, een iets-anders, de gedachte soms bij me opkomt “Dat had ikzelf kunnen geschreven hebben!”, het dan eventueel mogelijk zou kunnen zijn dat mijn – deel van de – monoloog bij die schrijver is beland.
De afwas is voorbij. De monoloog is al lang weg. De bokkensprongen ook. Er is nog geen nieuwe afwas.
Op reis naar Ithaka 