Ik zei het al, ik heb nog plannen met mijn blog. Een rubriek ‘Iemand anders’ woord’. Dit is het tiende. Met dank voor de toezegging van het delen. Nog iets praktisch: de onderstreepte woorden aanklikken helpt om naar de site of blog in kwestie te gaan.
Het komt er nog eens van, deze rubriek die ik vol enthousiasme startte. Soms is afstand nemen nodig om weer te zien bij het kijken. Aangezien de gas blijkbaar nogal duur aan het worden is, neem ik zelf ook gas terug en laat gebeuren wat goed voelt. Zoals delen van deze blog, die ik nogal nauwgezet volg, omwille van de spontaniteit die eruit straalt. Open en oprecht vertelt Ruby over haar belevenissen in de bergen, haar job, haar angsten en ambities. Overigens leest elke blogpost als een trein. Hier zie ik, puur op buikgevoel, veel schrijverspotentie.
Ik koos dit*bericht. Het gaat over een thema dat mezelf aanspreekt. Al ben ik momenteel zelf even wat minder aan het vrijwilligen, ik stel het me voor als een film die ik afspeel, wanneer ze over haar belevenissen in het opvangcentrum vertelt. Het gevoel van machteloosheid in alle goede bedoelingen komt er voor mij zo hard bovenuit. Ik ontplofte zelf bijna. En toch, zoals blijkt uit latere blogberichten, doet ze verder en blijft erover schrijven. Er zijn helaas te veel zulke verhalen, die overal verteld kunnen worden maar te vaak verzwegen. Alleen al dát, het vertellen, het aankaarten van deze benarde, bijna uitzichtloze omstandigheden en toch nog mensen vinden die zich het lot van een vluchteling aantrekken, zonder oordeel, vraagt om meer delen van zulke verhalen. Lees vooral verder in deze blog!
Mocht omwille van welke reden ook dit bericht ongepast zijn, meld het mij aub. Hierbij richt ik mij dan vooral tot de blogster/blogger.
foto: wat een kind in de huiswerkklas bij Fedasil voor mij maakte (een tijdje geleden).
Op Azertyfactor las ik de laatste ‘tip van de week’, een prachtig gedicht, geschreven door Louloudi. Ooit was een dialoog op het bankje van mij de tip. De schuilnaam Louloudi doet vermoeden dat de auteur een dame is met Griekse roots of een voorliefde voor Griekenland. Louloudi betekent Bloem. Het gedicht zelf leest eerst als een zomerbries waar een mooie bloem bloeit in volle zomer. Die zomer komt met obstakels. En de bloem, zij blijft toch bestaan.
Louloudi roept meer bij me op dan enkel het Griekse woord. Er bestaan nog echte sterke bloemen, zoals er een Bloem van een M is in de 5*M’s. Ik realiseer me nu dat ik alleen de pilootaflevering geschreven heb, net enkele weken voor de grote lockdown van vorig jaar. Nog te vervolgen…
Een vrolijke, bijna éénjarige Bloem verblijdt ook onze familie. Het zit in haar naam en in haar hele zijn.
Intussen schreef ik ook een gedicht voor de stad Oostende. Het was voor een deelname aan een wedstrijd. Bij de ingebeelde zandkorrels door mijn vingers glijdend, wacht ik het resultaat af.
Bron foto: Knack Weekend dd. 13/01/2021 – “Vlaanderen erkent strandbloemen als immaterieel erfgoed”
Ik heb fijne herinneringen aan dit fenomeen.
Ik kijk intussen uit naar meer schrijven in groep. Van Mechelen naar de rest van Vlaanderen (online) met pen en papier schrijf ik nog steeds voor uw en eigen plezier. Hopelijk geen uitstel meer waar alles op één hoop komt en ik door de letters de woorden niet meer zie. Geniet van het gedicht en van de kleurenpracht van bloemen.
Alles lijkt al geschreven. In de vergetelheid van de zomer, wieg ik langzaam naar de herfst.
Het mag weer rustiger. De overprikkeling plaagt me. Vandaar. Ik lees niet meer alle blogposten die binnenkomen, noch volg ik elk nieuws- of ander feit. Ik pik eruit wat mij aanspreekt op het moment dat het zich aandient. Zonder u te plagen met het waarom van de dingen, zie hier een update… van iets 😉
Er was een plan: sterker worden; echt fysiek sterker. Geen doorgezakte rug meer van te veel stilzitten in coronaire tijden. De rugschool! Het plan viel in duigen. Van duigen kan je een ton maken, mijn duigen pasten echter niet in elkaar. Postoperatieve pijnen kwamen weer de kop opsteken. Een overschakeling naar het light programma bracht soelaas. Tot een scherpe pijn in rechter bovenarm en elleboog een voorlopig einde van mijn plan afdwongen. Het was lang geleden, echt heel lang, dat ik nog eens huilde van de pijn. Zelfs zware migraines doorsta ik met droge ogen. De specialist zag een nekprobleem, hoewel ik aan mijn nek niet zoveel voel. Straffe ontstekingsremmers en een speciaal kussen brengen voorlopig een beetje verlichting. Afwachten wat de controle overmorgen brengt. De toffe dingen raken zo in die mislukte ton waarbij de duigen zowat met haken en ogen aan elkaar hangen. Tot zover mijn klaagzang.
Enkele oktoberplannen vallen weg wegens afgelast. Ze worden in november ingericht. Dat is een hap in mijn tijds- en energieplanning (ik plan mijn persoonlijke energieverbruik tegenwoordig, meestal werkt dat het beste om daarna niet voor enkele dagen plat te gaan). Het houdt oktober nog rustig en dat bevalt me prima. November maak ik niet drukker dan het nu geworden is. Het is goed zo. Vaak is niets wat het worden zou.
Verder dan dat raak ik nu niet. Wel bezig aan schrijvertjes zoals een ontmoeting die in september plaats vond, waar ik nog goede woorden voor zoek en een betere schrijfarm afwacht. Soms ligt Griekse Liefde gewoon in Limburg…
Agapi
Enkele verrassende artikels over mensen die ik ken en die al een boek gepubliceerd hebben, vind ik het vermelden meer dan waard. Die vond ik in ‘Verzin’, het tijdschrift dat je aan het schrijven zet (zo staat op de omslag), van Creatief*Schrijven. Over twee mensen (Joey Brown en Christine Van den Hove) schreef ik alhierenhier. De derde was een medecursist in de workshops ‘Column’. Ze schreef het verhaal van haar zoontje. Omdat ik niet weet of ik zomaar foto’s van dat tijdschrift kan delen, geef ik u haar*websitemee. Het boek heet ‘Kraanvogel, vlieg’, een beklijvend boek over verlies van een kind. De kraanvogel in de titel sprak me aan. Dat is, naast het Steenmannetje, het symbool van Melanoompunt.
Overigens, de vierde editie van Melanoompuntjes staat online. Neem een kijkje, niet alles gaat over onze ziekte. Intussen kijk ik uit naar het mee in elkaar boksen van de vijfde editie.
Zo blijf ik in beweging al lijkt het soms bevroren inertie in kwadraat. Als ik alles optel aan het einde van de dag, kom ik toch boven nul uit 😉
Gisteren was er voor de derde keer dit jaar een ontmoetingsdag van Melanoompunt. Het was een dag die al enkele keren werd uitgesteld maar eindelijk, daar was ie dan, de zon. Niet alleen buiten, ook in onze harten, tijdens en na de goede lezing over Mindfulness en enkele oefeningen.
De ontmoeting ging door in Leuven, zoals steeds tot in de puntjes verzorgd. Ik bewonder de bestuursleden die steeds weer een goede plek vinden met de nodige natjes en droogjes die er altijd goed verzorgd uitzien en smaken.
We bleven bij de start eerst even stilstaan bij een lotgenote die vorige week overleden is, vrij plots naar ieders gevoel, al is het altijd een beetje schokkende confrontatie met onze eigen situatie.
De lezing werd gegeven door mevrouw Ineke Van Mulders, klinisch psycholoog en opgeleid Mindfulness trainer alsook door dr. Katleen Van der Gucht, bioloog die zich verdiepte in onderzoek naar het effect van mindfulness bijvoorbeeld op het brein.
Mindfulness is de aandacht verplaatsen naar HIER en NU. Het wil niet zeggen dat al het andere overboord moet gegooid worden. Aandacht die afdwaalt kan men bewust terugbrengen naar dat hier en nu, zonder oordeel.
De effecten zijn klinisch bewezen, zo blijkt uit studies, waarop ik zelf niet inga. Ik geef u mee wat ik zelf opgestoken heb.
De effecten gaan van afname van angst, depressie en stress tot goede zelfzorg (beter echt zien wat nodig is voor jezelf). Het is een antigif voor negatief denken. Mindfulness kan getraind worden en dat wat we trainen verbetert ook.
Het doel is dus de aandacht trainen. Dit staat naast echte ademhalingsoefeningen en/of relaxatieoefeningen. Bij deze twee laatste wordt iets ander geoefend bijvoorbeeld diepe ontspanning.
Dat trainen kan onder begeleiding. Het vergemakkelijkt het trainen. Gisteren voelde het bijna aan als vanzelf. Er kwam plaats in mijn hoofd! Ik liep even niet achter mijn gedachten aan, ook al had ik ze wel.
Het mooie is dat het in het dagelijkse leven geïntegreerd kan worden. Dat wordt dan semi-formele oefening genoemd ; korte tijd stilstaan bij wat NU gevoeld wordt in het lichaam, een inchecken bij zichzelf met de gedachte Hoe gaat het met mij? De informele oefeningen gebeuren tijdens uw bezigheden, bijvoorbeeld aandachtig het eten bereiden (ruik bewust de groenten) of andere momenten (proef even bewust die slok koffie, kijk en zie terwijl je wandelt, merk op, … ).
Ik geef alvast mee wat ik gisteren aan informatie meekreeg.
Nog een Folder*mindfulness. Dit komt van het UZ in Brussel, waarvan we mevrouw Ineke van Mulders gisteren aan het woord hoorden en ook door haar begeleid werden in de oefeningen. Ze begeleidt voornamelijk borstkankerpatiënten.
Verder lag er nog informatie waaronder een boek, dat ik zelf heb en aan het lezen ben. “Aan het lezen”… Dat wil zeggen dat het al een hele tijd aan de kant ligt omdat er dit eerst moet en dat nog gedaan moet en wat gaat die zeggen als ik … broederlijk tussen andere boeken die ik ook nog aan het lezen ben of nog wil lezen… Ook ik laat mijn brein (te dikwijls) te vol lopen. Bij mezelf terugkomen en er even blijven blijft de oefening. Begrijpt u? 😉 Dit is het boek: ‘het no-nonsense meditatie boek’ van neuroloog Steven Laureys.
Het was ook interessant om de inbreng van andere lotgenoten te horen. Iedereen reageert toch anders, merkt andere dingen op of stelt vragen over het nut, vragen over wat hij/zij nu ervaart en hoe ermee om te gaan enz… Alle vragen werden ook beantwoord. Het opent wegen, andere inzichten of het begin van een nieuw patroon? Ik vond de kabbelende vibratie voelbaar.
Eén van de dingen die me ook bijgebleven zijn, is dat er geen enkel oordeel is, geen ‘goed zo’ noch een ‘jamaar dat moet zo.’ Dat vond mijn brein wel echt verlichtend. Geen verwachtingen, noch teleurstellingen.
Nogmaals een dikke pluim voor de organisatoren. Het was een mindfulle verademing…
Sommige gebeurtenissen laten me even stilstaan bij het leven. Het is dan alsof ik even gekatapulteerd word naar een tijd van toen. Nu is er niet zoveel nodig om me mijn moeder te herinneren. Ze komt dagelijks wel eens even langs. Bij iets dat ik doe, iets dat ik me afvraag, iets dat iemand anders zegt, even een flits en een lach of stiltemoment.
Gisteren ging het wat verder. Zoals al herhaaldelijk gemeld – wanneer een grote bekende persoonlijkheid sterft, kan men er niet meer langs kijken – is afgelopen week Mikis Theodorakis gestorven. Ik las het eerst online, een melding van een tv-zender en later zag ik het in het middagjournaal. Toen ik gisteren mijn mailbox opende, zag ik er een blogpost Vaarwel*Mikidoor Bruno Tersago.
Het greep me. Ik stond voor een ogenblik terug in de tijd, in mijn woonst in Hasselt, had net de CD 100*jaar*cinema opgezet toen mijn moeder aanbelde. Ze kwam binnen en in haar ogen straalde direct zonnelicht. “Amaai, wat hebt gij schone muziek opstaan!” Het voelde alsof ik een blij geheim deelde dat niemand anders begreep. Het was niet eens zo bedoeld, ik had dit toevallig opgezet. Ik had haar wel uitgelegd over welke muziek het ging. Ze lachte eens. Ze hoefde het niet te weten, denk ik. Het beluisteren en ervan genieten was genoeg. Heel puur! Het ging over de OUVERTURE van die CD. Het is waar, het hoeft niet uitgelegd, voelen is genoeg. Luister ook maar naar de gecoverde versies van tal van liederen, die hij componeerde of de verschillende uitvoeringen in het Grieks, dan hoor je altijd wel wat bekends. Dat zal mijn moeder ook gehoord hebben, samen hebben we het gevoeld, aan het benoemen was geen nood.
Beiden puur zot van de zee. Telkens ik kon, ging ik mee.
Een zomer zoals vanouds, met veel regen, waarvan ik er me toch nog wel wat herinner van vroeger. Zagen en zeuren om de grijze dagen en net tijdens mijn verlof!
Op de natuurrampen* na vond ik het best prettig. Niet kunnen meedoen aan dat collectieve zonnige zijn, niet moéten kijken naar het pret bedervende idee van mooie plannen. Intussen doet de Aarde gewoon verder met vechten voor haar bestaan. Ze kiest haar slachtoffers niet uit. Ze volgt de wet van haar eigen natuur. Ik ben overigens blij dat ik er niet bij zal zijn om te zien wie wint, Aarde of Mens? Althans dat hoop ik van harte, dat ik er niet bij zal zijn.
Neen, de regen kan me niet meer deren. Eenzaamheid zit niet in het natte grijze der dagen, noch in de beschermende schaduw van de straten of bomen in het park. Eenzaamheid is voor mij een plek waar ik kan bezinnen, waar ik zie dat ik ‘me goed voelen’ niet hoef na te jagen, niet hoef stande pede op te lossen, … niets moét!
Het duurt soms even, weken, maanden om door elkaar geschud te worden, de stukken te laten vallen en ze te laten liggen om te zien wat ik niet meer nodig heb. Soms is dat pijnlijk. Meestal een hele opluchting. De truc is – voor mij althans – om me niet te laten bedelven onder goed bedoelde kaderingen.
Eenzaamheid wordt een plaats waar ik rust vind. Een plaats waar ik mijn verhaal kan laten bestaan zonder dat het ‘verbeterd’ moet worden, ‘opgelost’ of uitgegomd en vervormd tot een verhaal dat het mijne niet is. Tot zover mijn filosofie 😉
Intussen gebeurt er hier en daar nog wat. Geen lange fietstochten of reizen, geen pareltjes van gedichten, verhalen noch columns, enkel betrokken zijn, meedoen en genieten van dingen die zich aandienen. Soms fijn, heel fijn, verrassend mooi tot de andere kant van die curve. Alles bestaat, alles heeft een eigen plaats. ‘Nu’ is een moment waarvan geen terugkeer mogelijk is.
Tegenwoordig ga ik naar de Rugschool. Ik heb ‘al’ vier beurten op mijn kaartje staan en ik voel het … een heel klein beetje. De eerste twee keren waren een kennismaking, wat praktische uitleg en fysieke opwarming. De twee keren erna waren véél intenser. Ik beoog hiermee een grotere mate van bewegingsvrijheid te bekomen, sterkere rugspieren om me makkelijker trap op en weer af te begeven mét wat boodschappen zónder me op te hijsen aan de leuning, een steviger evenwicht (dat nogal verstoord voelt door andere pech in het verleden) en een langer uithoudingsvermogen. Telkens voel ik weerstand om te gaan, telkens voel ik me ook sterker worden door me bij elke oefening op mijn eigen lichaam te concentreren. Het is bijna meditatief. Een innerlijke scan van die ene schuine buikspier, of wis en waarachtig voelen waar die ademhaling heen gaat. Al het andere is voor twee uren (gemiddeld twee keer per week) niet aan de orde. Stevige Rug om gedragen te worden en te dragen.
Sinds kort tijd ik op een elektrische fiets, bij elkaar gespaard en aangekocht in een groepsaankoop. De bedoeling is om makkelijker van hier naar daar (vooral boodschappen, ontmoetingen e.a. gewone dagelijkse dingen) te fietsen en dat lukt! Gelukkig ben ik zelden gehaast. Intussen breid ik mijn recreatieve fietsen wat uit en wen ik aan die fiets.
als er maar geen woorden uit vallen…
Er was het ongelooflijke of veeleer het gelooflijke prachtige verjaardagsfeest van mijn oudste zus. Helemaal in traditie zoals ik het zelf al van kleins af aan gewoon ben, met veel muziek, lekker eten, een speechke hier en daar. Dat alles op een bijzonder mooie locatie, waar bubbels ruim konden bestaan. Die dag was een uitzondering op mijn mening over het weer… Het was ons goed gezind. Ook al kan ik een regenbui goed verdragen, een tuinfeest is toch altijd aangenamer zonder.
Moeder en zoon
Er waren de – iets te vele – operaties bij mijn vader aan zijn oog. Eén kans op zoveel duizend of misschien honderdduizend dat het fout kan lopen, hij onderging het. Het begint weer de goede kant op te gaan. Of hij ooit zijn vollédige zicht aan zijn rechteroog terugkrijgt, valt nog af te wachten. Het andere oog is zo goed als optimaal.
Er was de jaarlijkse zussendag met een lichte lunch, een bezoek aan de Congo-Ville expo, een versnaperingetje en een lekker etentje naar de avond toe. Tussen die activiteiten door, net op die dag, mijn verjaardag, liep er wat fout met de afspraken voor mijn vader met de oogarts. Dat werd later op de dag ‘goed gemaakt’, waardoor mijn oudste zus wel even weg was.
Om deze blogpost te eindigen met mijn vader, zijn verjaardag hebben we gevierd, met een etentje. Hij en zijn kinderen (die in het land waren). Het was de eerste keer sinds de lockdown vorig jaar, dat wij (bijna) allemaal bij elkaar zaten.
92
Ik ben blij dat het niet spannender was, avontuurlijker of uitdagender. Sinds lang heb ik mezelf eens goed doorvoeld. Soms kost het moeite, soms is het fijn. Het blijft voor mij een uitdaging om Mij te zijn… de herontdekking is al veel 😉
Bedankt voor het lezen. Het gaat u allen goed.
*de natuurrampen worden waarschijnlijk al geopinieerd in allerlei media en is dus voer voor een andere discussie die ik nu niet aanga. Natuurlijk vind ik het erg dat er zoveel mensen door getroffen zijn, of dat nu de overstromingen zijn of de vele branden, waar dan ook in de wereld.
Omdat het ‘stilstaan’ deugd doet, rommel ik even verder tussen overprikkeling en – echt waar – heerlijke verveling.
Nog zo eentje die ik graag schreef en de finale van een wedstrijd niet haalde. Het is dus weer deelbaar. Heeft delen niet zo het effect van vermenigvuldigen? In alle onbescheidenheid hoop ik het 😉
Geniet!
Wandelen in de wolken van het park.
Het malse gras, de blauwe lucht, de vogels, voorbij schuivende wolkjes. Ik dwaal af, verder dan ik kijken kan.
Een verlaten strand in het zuiden van mijn eiland. Geen toerist die er ooit komt.
Die familie ontvangt weer gasten; vanaf ’s middags passanten, voor schaduw en koelte tot ’s avonds wanneer het drukker wordt. Hoe zou het met mijn vrienden gaan?
Andere wolken brengen andere beelden van mijn andere thuis.
Warempel! Didier! ‘Bonjour, kalimera!’ Nog steeds in het Frans en het Grieks. Hij is bezig met keramiek. Dan stoor ik hem niet. Kijken mag.
Langs scherpe bochten rijd ik naar Manoli en Rina voor een babbel bij een raki en lekkere hapjes.
Nog een strand. Michali met de luit is er weer! Ik zal bij dageraad wel honger hebben, na zo een muzikale nacht.
Het malse gras, de blauwe lucht, de wolkjes, wolken, donkergrijze massa! Mijn eiland regent weg.
Dit staat ook op Azertyfactor, voor degenen die me daar volgen. Het is een bewerking van iets dat ik schreef in een workshop (Vijf + drie ingrediënten).
Ps. De foto is uit een zomervakantie 2012 op ‘mijn’ eiland. Nog zo’n mijmering.
Bedankt voor het lezen en geniet, al is het maar één moment vandaag!
Vanop die solide rots kijk ik nog even naar de wereld en beleef de dagen vanachter een onzichtbaar helder glas. Intussen rommel(de) ik in wat al geschreven is.
Een verhaal dat ik schreef voor een wedstrijd (Verhaal voor dictee 2021) dat de finale niet haalde. Dus mag ik het nu wel delen 😊. Het staat op hier.
Bedankt om te lezen en het gaat u natuurlijk allen goed in wat u doet.
Op reis naar Ithaka 